بحث

بیشترین یافته این تحقیق این است که ورزش در مردان جوان ژیمناستیک باعث تغییر معنی داری در تستسترون بزاقی در حالت استراحت یا تغییر در شروع بلوغ که به وسیله ارزیابی شخصی مراح بلوغ، تعیین شده است، نمی شود. به علاوه، با در نظر گرفتن این نکته که ژیمناست ها دارای چربی بدن کمتر و انرژی مصرفی بیشتر در هفته بودند، تفاوت معنی داری در قد، وزن، یا توده بدون چربی بدن آنها مشاهده نشد. هر چند، تفاوت معنی داری بین گروه کنترل و ژیمناست ها، در چربی نسبی بدن، انرژی مصرفی و حجم تمرین وجود دارد ولی همبستگی معنی داری با رشد جسمانی یا متغیرهای بلوغ جنسی در این گروه سنی دیده نشد.

 

 

تأثیر ورزش بر بلوغ جسمانی:

جدول ۳) ضریب همبستگی بین متغیرها

سابقاً، ژیمناست ها به علت کوتاه تر بودن از سایر غیرژیمناست ها انتخاب می شدند، زیرا مزیت ورزشکاران کوتاه تر در ورزش به علت تأخیر بلوغ ناشی از تغییر عوامل هورمونی، بود. در تحقیق حاضر، قد و وزن ژیمناست ها مشابه گروه کنترل بود. در تحقیق گذشته ثابت شد که ژیمناست های مرد، کوتاه تر از گروه کنترل بودند اما به این نتیجه دست یافته شد که کوتاهی ژیمناست ها به علت انتخاب بوده است نه به علت تأخیر رشد. ”بالکر“ و ”برودی“ به این نتیجه رسیدند که ژیمناست هائی که کوتاه تر از میانگین هستند، از سن بلوغی شان جلوتر هستند. به علاوه، کوتاهی قد در ژیمناست های مرد با کوتاهی طول پا همبستگی دارد، نه با کوتاهی ارتفاع بالا تنه.

بر طبق نتایج حاضر، ویژگی های جسمانی همبستگی معنی داری با حجم تمرین دارد. مشخص شده است هرگونه تفاوت مشاهده شده در خصوصیات جسمانی ژیمناست های مرد نتیجه انتخاب (مربیان) است و نه نتیجه تمرین بر رشد جسمانی. این نتایج مکمل تحقیقات قبلی است که بیان می کند تفاوتی بین میزان رشد و IGF I در طی یک دوره ۱۸ ماهه بین بچه ها با فعالیت طبیعی و ژیمناست های جوان مرد وجود ندارد و چنین نتیجه گیری می کند که کوتاه تر بودن ژیمناست ها ناشی از تبعیض در انتخاب (توسط مربیان) از ابتدا بوده است. هر چند این موضوع مشخص نیست که چرا انتخاب افراد در تحقیق حاضر، منجر به یک گروه کوتاه قامت تری از ژیمناست ها نشد.

در تحقیق حاضر، چربی نسبی بدن (BF%) با تجزیه و تحلیل مقاومت ظاهری بیوالکتریکی اندازه گیری شد. اخیراً، موفقیت اعتبار و اطمینان این روش در کودکان و بزرگسالان ثابت شده است. انرژی مصرفی هفتگی (هفتگی/MET) با استفاده از PAQ A حساب می شود. اثبات شده که این پرسشنامه برای کودکان ۱۳ تا ۱۵ ساله دارای اعتبار و اطمینان قابل قبولی است (۶۴/۰ ـ ۱۵/۰=r). این ابزار برای ارزیابی فعالیت های بدنی در جوانان توصیه می شود زیرا باعث شناسائی و ارزیابی جنبه های عمده مشارکت فعالیت بدنی افراد می شود: نوع فعالیت، تکرار آن، مدت مشارکت، سابقه مشارکت، و تغییرات فصلی.

هر چند نتایج قد و وزن اخیر با نتایج ”باکلر“ و ”برودی“ تفاوت دارد ولی در هر دو تحقیق رابطه معنی دار کمی بین قد و وزن و چربی بدن در ژیمناست های تمرین کرده، دیده شده است. همبستگی بین انرژی مصرفی و درصد چربی بدن نشان می دهد که فعالیت بدنی بیشتر می تواند نتیجه انرژی مورد نیاز بیشتر و بنابراین انرژی ذخیره شده کمتری باشد، ولی بدون اطلاعات تغذیه ای نتیجه مشخصی به دست نمی آید. هر چند در برنامه رژیمی گذشته همبستگی بین غلظت تستسترون سرم و IGF I، و کورتیزول قبل از بلوغ در ژیمناست های مرد وجود نداشت، یک کاهش در نسبت IGF I به کورتیزول بعد از یک دوره تمرین شدید دیده می شود، که به نوع کاتابولیسم اشاره می کند و می تواند اندکی به عدم تعادل بین انرژی دریافتی و مصرفی نسبت داده شود. به علاوه، در آزمودنی های این تحقیق درصد کم چربی بدن بدون تفاوت در وزن به افزایش توده بدون چربی بدن در پاسخ به ورزش اشاره می کند. این یافته از نتایج تحقیقات ”الیاس“ و ”ویلسون“ حمایت می کند، که بیان می دارد ورزش در دوران بلوغ باعث افزایش توده بدون چربی بدن و کاهش چربی بدن می شود. هر چند، این تفاوت در انرژی مصرفی و ترکیب بدن تأثیر عمده ای بر رشد بلوغی و جسمی این ورزشکاران ندارد.

تستسترون و ورزش:

تحقیق قبلی نشان داد که افزایش در سطوح تستسترون در نتیجه تمرینات کوتاه مدت و کاهش سطوح تستسترون در نتیجه تمرینات کوتاه مدت و طولانی مدت بوده است. در اغلب موارد سطوح تستسترون بعد از ورزش های استقامتی طولانی کم می شود (مثل: شنا)، به جزء تحقیق ”ریچ“ و همکاران، که کاهش تستسترون را بعد از سه روز تمرینات ژیمناستیک ثابت کردند. هر چند در آن تحقیق، فقط بعد از یک روز استراحت، برگشت تستسترون به سطوح قبل از تمرین مشاهده شد، پیشنهاد کردند که شاید تغییرات مشاهده شده کوتاه مدت باشد. اخیراً، گزارش شده است در مردان پاروزن ۲۰ ساله بعد از دو هفته، تستسترون تدریجاً به صورت معنی داری تا سطوح قبل از تمرین کاهش پیدا کرد. یک تحقیق مشابه نیز نشان داد که ۲۲% افزایش در شدت تمرین باعث ۹% افزایش در تستسترون می شود اما، افزایش مجدد ۲۵% حجم تمرین، باعث تغییرات اضافی در تستسترون نشد.

ادامه دارد ...

 

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 1 اردیبهشت 1392    | توسط: . .    | طبقه بندی: ورزش،     |
نظرات()